ใครเคยโดนแม่ขัดขวางหรือน้อยใจที่มีแฟนบ้าง
ผู้ชายที่ไม่ชอบง้อแฟนไม่กลัวเสียแฟนไปหรอ?

ใครเคยโดนแม่ขัดขวางหรือน้อยใจที่มีแฟนบ้าง

คนเป็นแม่ย่อมรู้ดีว่าโลกใบนี้มันพร้อมจะโหดร้ายกับลูกสาวของเขาแค่ไหน เธอจึงหวงแหนและไม่อยากให้ลูกต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายเหมือนอย่างที่เธอเคยเจอมา แต่บางทีคุณแม่อาจลืมไปว่าถ้าให้ลูกได้เรียนรู้เรื่องเหล่านี้ด้วยตัวเอง จะเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับตัวเขามากกว่า

บ่อยครั้งเราจึงจะเห็นลูกสาวของพวกแม่ๆเหล่านี้ ออกมาบ่นเรื่องความเข้มงวดของตัวคุณแม่ ที่ห่วงลูกเกินจนไม่ได้สังเกตเลยว่าลูกสาวตัวเองโตจนสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว

 

ใครเคยโดนแม่ขัดขวางหรือน้อยใจที่เรามีแฟนบ้าง

คือเราเป็นคนที่เชื่อฟังแม่มาตลอด ต่างคนต่างรักกันมาก ตั้งแต่เด็กแม่มักจะหาอะไรดีๆให้เราเสมอ พอเราทำงานเราก็พยายามหาสิ่งดีๆให้แม่ตลอดๆ ให้เงินเดือนทุกเดือน และเราก็นึกถึงท่านตลอดเวลานะ เวลาเห็นของอะไรคือเราก็อยากซื้ออยากให้แม่เราอะ ทุกคนก็อาจจะดูว่ามันก็เป็นความสัมพันธ์ที่ดี

แต่มันมีคำว่า ‘แต่’ คือเวลาที่เราคุยกับใครแม่เราจะรู้ตลอด บางคนเราคุยละคลิกแต่แม่ไม่คลิกเราก็ต้องเลิกคุย บางคนคบไปแล้วก็ต้องเลิกเพราะแม่เราไม่ปลื้ม ไม่ถูกใจทุกคน พอคบไปถึงระยะเวลานึงก็จะต้องมีความบกพร่องของคู่เราขึ้นมา บางครั้งเราเสียใจมากนะที่ต้องเลิกกับใครสักคนโดยที่เรายังรักกันอะ แต่เราก็คิดว่าเออคนนั้นมันก็ไม่ดีจริงๆอะแหละ เป็นแบบนี้บ่อยมากกจนเราเหนื่อย เราไม่เข้าใจว่ามันเป็นแบบนี้จนเราอายุ 25 แต่อยากให้เราแต่งงานมีลูกก่อนอายุ 30 คือท่านต้องการอะไร

เราเบื่อกับคำว่าเราดูดีหาใหม่ก็ได้เผื่อไปไหนเจอใครได้ตั้งเยอะ พอออกไปกินข้าวหรือออกไปกะคู่ของเรา ก็คือไม่พอใจถ้าไม่ถูกใจตัวเอง ด่าสารพัด บางครั้งคำด่ารับไม่ได้เลยจริงๆ บางทีก็ไปว่าอีกฝ่าย บ้างก็บอกลูกแม่เข้มแข็งอยู่แล้วเริ่มใหม่ไม่ยากละถ้ามันเป็นงี้เรื่อยๆ เราคงไม่มีความรักที่ยืนยาวสักทีเราว่า

เราอยากรู้แนวคิดของทุกคน ว่าเราทำไม่ถูกจริงๆหรอ การที่เราอยากตัดสินใจด้วยตัวเราเองมันผิดหรอ? เราว่าเราก็ได้รับการศึกษาที่ดี มีงานทำที่ดี จ่ายค่าบ้าน ค่ารถ ค่าใช้จ่ายในบ้านตลอดๆ พ่อเคยส่งเรียนก็เสียไปแล้ว แม่เป็นแม่บ้าน บ้านและรถก็หามาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองและพี่น้อง เพราะก่อนหน้านี้เราไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ คือก็รู้สึกว่าโตมามีอนาคตที่ดีไม่ได้เถลไถลเลย

 

เราควรไปพูดให้ท่านเข้าใจนะครับ ท่านอาจจะเข้าใจเราขึ้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อย

คห.1 บอกว่า คุยกับแม่ให่รู้เรื่องไปเลย จะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

เคยเลิกกับแฟนเพราะแม่ไม่ชอบที่ด้วยสารพัดเหตุผล พอเจอคนที่แม่ถูกใจเราก็ไม่ถูกใจ จนมาคนปัจจุบันเรารักมาก แม่เราก็ว่าโน้นนี่ ตอนนั้นอยู่ต่างประเทศเพื่อนเราอยู่ด้วยพอดี เพื่อนสนิทเราพูดกับแม่เราว่า ถ้าแม่เป็นอะไรไปคนที่จะอยู่กับ….(ชื่อเรา)ทั้งชีวิตคือแฟนเรานะ คุณน้าไม่ได้เป็นคนอยู่ คุณน้าปล่อยให้…. มันเลือกคนที่มันจะอยู่ด้วยเองเถอะค่ะ แม่เราเงียบเลย ตั้งแต่นั้นคือไม่พูดเรื่องนี้อีกเลยค่ะ

น่าสงสารคุณแม่ แต่เพื่อนก็พูดสิ่งที่ถูกแล้วละนะ คุณแม่น่าจะเข้าใจ

 

แม่คงเป็นห่วงเอามากๆน่ะค่ะ แต่แค่แสดงออกไม่ถูกเท่านั้นเอง พี่สาวเรา 33 แล้ว แต่ป้าก็ยังไม่ปล่อย ตอนนี้ดีหน่อยที่ยอมให้ไปเที่ยวค้างคืนบ้าง พี่สาวเราก็พอรู้ว่าป้าคิดยังไงเลยคุยกับป้าดู

ประเด็นคือ ป้ามีลูกสาว 2 คน คนโตแต่งงานไปแล้วอยู่ ตจว. เหลือพี่สาวคนนี้ แล้วแฟนพี่ก็บ้านอยู่ไกลคนละอำเภอไกลมาก ป้ากลัวว่าพี่สาวแต่งแล้วจะไปอยู่บ้านแฟน กลัวลูกทิ้งนั่นแหละ พี่สาวก็บอกป้าไปว่า ถึงแต่งก็แต่งเข้าบ้านไม่ทิ้งป้าหรอก หลังๆ แฟนพี่สาวก็มาบ้านบ่อยขึ้น ป้าก็อ่อนลงเยอะค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะค้า

คนเรามีเหตุผลมากมายหลายล้านแปด สิ่งที่คห.4 พยายามบอกจขกท. ก็คือ ไปถามแม่ให้รู้เรื่องว่าเป็นห่วงเรื่องอะไร เพราะบางทีแม่ก็ไม่ได้ห่วงเรา แต่ห่วงตัวเอง

 

ตอบในฐานะพี่สาวที่มีน้องสาวกำลังมีแฟนและแม่หวงมากละกัน

เราเข้าใจทั้งแม่ทั้งน้องเลย แม่ก็เป็นห่วงอยากให้ลูกเจอกับคนดีๆ ดูแลลูกได้ ดูดี มีการศึกษา ก็ตามประสาแม่อ่ะ เราว่าแม่ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้นนะ เรื่องปกติแต่สุดท้ายคนที่เลือกก็คือน้องอ่ะ

ส่วนน้องก็ ก็ฉันเลือกคุยกับคนนี้แล้วอ่ะ แม่จะอะไรเนี่ยยยย

เราในฐานะพี่ก็ได้แต่หวังว่าคนที่จะเข้ามาในชีวิตน้องเรา เค้าจะรักและดูแลจิตใจน้องเราได้ก็แค่นั้นเอง เรื่องหน้าตาการศึกษา เงินทอง ไม่ต้องมาเลี้ยงหรอก น้องเราทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ เลี้ยงแม่ด้วย ทีนี้คนที่น้องคบดันมีบางข้อที่แม่ไม่โอเค แต่ข้อที่แม่ไม่โอเค น้องโอเคแล้วไง แล้วเราก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นปัญหา เราก็โอเค เราในฐานะพี่ก็ได้แต่ช่วยพูดกับแม่

เราเองก็พึ่งพูดกับแม่ไปเองว่า ‘ม้า วันนึงเราก็ไม่อยู่ อย่างน้อยมีคนมาดูแลลูกเราก็น่าจะดีไม่ใช่เหรอ’ หรือแบบ ‘ห่วงอ่ะห่วงได้ แต่ห่วงแล้วต้องปลงด้วย เพราะน้องก็โตแล้วต้องมีชีวิตของเค้าเอง ให้เค้าเลือกทางเดินเอง ถ้าเค้าจะเสียใจก็กลับมา เราอยู่ตรงนี้’ จริงๆก็พูดไปหลายประโยคนะ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นแนวบอกให้แม่เข้าใจน้องและปลง แล้วก็บอกน้องให้เข้าใจความเป็นห่วงของแม่ด้วย

สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับนะว่าแม่คือแม่ จะบอกว่าไม่ต้องห่วงเป็นไปไม่ได้อ่ะ แต่แค่ความห่วงของแม่ต้องมีระดับที่พอสมควร ห่วงได้ แต่ต้องฮึบไว้ในใจ เอาแบบระดับที่ลูกไม่อึดอัดอ่ะ

งานนี้มันจะคล้ายๆกับกรณีพ่อแม่รังแกฉันรึเปล่าอะทุกคน? เราว่ามันก็เหมือนกึ่งๆรังแกอยู่นะ แม้ลูกจะโตแล้วก็ตามแต่ก็ยังตามกำหนดชะตาชีวิตให้ลูกไม่เลิก น่าจะคิดถึงตอนตัวเองอายุเท่าลูกให้มากกว่านี้ แล้วจะได้เข้าใจลูกตัวเองมากขึ้น

 

ที่มา :pantip.com