เคยเป็นไหมที่บางครั้งก็มีอารมณ์เบื่อๆ อยากย้อนเวลากลับไปช่วงที่อยู่ม.ปลายอีกครั้ง…
ผู้ชายที่ไม่ชอบง้อแฟนไม่กลัวเสียแฟนไปหรอ?

เคยเป็นไหมที่บางครั้งก็มีอารมณ์เบื่อๆ อยากย้อนเวลากลับไปช่วงที่อยู่ม.ปลายอีกครั้ง…

แน่นอนว่าทุกคนล้วนมีความทรงจำวัยเยาว์ บางคนให้คำนิยามว่าเป็นช่วงวัยที่ขาวสะอาด เป็นช่วงวัยแห่งการเรียนและเติบโต ทุกๆ อย่างที่ได้สัมผัสคือเรื่องแปลกใหม่ ไม่ว่าจะด้านการเรียนหรือเพื่อฝูง โดยเฉพาะวัยมัธยมเป็นช่วงที่มีการคบเพื่อนมากที่สุด อยู่กันเป็นกลุ่ม ช่วยเหลือกันเป็นกลุ่ม หลายๆ คนบอกว่าวัยนี้เป็นวัยที่อยากกลับไปมากที่สุด เพราะเราจะรู้สึกคิดถึงคำว่า ‘สนุก’ ความสนุกจากมิตรภาพ ความสัมพันธ์และประสบการณ์ ผ้าขาวเริ่มได้รับการแต่งแต้มให้ออกมาเป็นสีของตัวเอง อาจเป็นได้ทั้งความสุข….ในขณะเดียวกันช่วงรอยต่อนี้ก็นำพาเรื่องราวเลวร้ายเข้ามาเช่นกัน ทุกคนมีความสัมพันธ์กับอดีตแตกต่างกัน อยู่ที่เขาได้พบเจออะไร….

 

 

เจ้าของกระทู้ตั้งกระทู้เมมโมรี่ขึ้นมาว่า….

เคยเป็นไหมที่บางครั้งก็มีอารมณ์เบื่อๆ อยากย้อนเวลากลับไปช่วงที่อยู่ม.ปลายอีกครั้ง…

‘แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ผมก็ยังจำอารมณ์ ความสนุกสนาน กิจกรรมต่างๆของช่วงชีวิตในม.ปลายได้เป็นอย่างดี(แม้จะผ่านมา13-14ปีแล้วก็ตาม แต่เหมือนมันพึ่งเกิดเมื่อวานเลย) คิดถึงหุ่น คิดถึงน้ำหนัก คิดถึงการโดดเรียน ฯลฯ แม้ในปัจจุบัน จะมีหน้าที่การงานที่ถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง แต่ความคิดอยากย้อนเวลากลับไปก็แว่บเข้ามาในหัว แล้วทำให้รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาเฉยเลย เพื่อนๆคนไหนเคยเป็นบ้างไหมครับ’

 

 

อดีตจะให้ความคิดถึงที่ทั้งเศร้าและอบอุ่น ยิ่งเป็นความทรงจำที่ลึกซึ้งความรู้สึกเราจะรุนแรงมากขึ้น

 

ความคิดเห็นที่ 2

ถ้าสมัยเรียนไม่ได้เลวร้ายจริง ๆ ก็น่าจะคิดกันแทบทุกคน

ช่วงชีวิตที่ยังไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน อาชีพ ครอบครัว

มันไม่มีช่วงไหนดีกว่านั้นแล้วล่ะ

 

 

ใช่แล้วล่ะ ถ้าเป็นช่วงที่ไม่เลวร้าย มีแต่เรื่องให้น่าจดจำ ใครๆ ก็คิดถึงกันทั้งนั้น มีใครไม่คิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขบ้าง ถึงจะมีภาระแต่เป็นภาระแบบเด็กๆ ที่เราในตอนนี้ไม่อาจสัมผัสได้ เป็นความแตกต่างของช่วงวัยเด็ก

 

ความคิดเห็นที่ 3

ไม่ครับ เรียนม.ปลายเมื่อก่อนต้องรับจ้างไถนา กรีดยาง หักข้าวโพด ขุดถั่ว ตัดอ้อย หาค่าเทอม ค่าผ่อนรถมอไซด์ งานใช้แรงทั้งนั้น ป.ตรีบันเทิงกว่าได้ทุน ทำงานกลางคืนผ่อนรถเก๋งมือ 2 แถมได้ทั้งเงินได้ทั้งหญิง เรียนโทก็สบายได้เงินค่าผู้ช่วยวิจัยเยอะอยู่สบายอยากเที่ยวอยากทำไรได้หมด สบายกว่าตอนทำงานอีก

 

 

คนที่เคยลำบากมาก่อนย่อมต้องไม่อยากกลับไปแน่นอน แต่ความลำบากในตอนนั้นน่าหวนคิดถึงด้วยเหตุผลที่ว่าเพราะมันทำให้มีวันนี้นะ

 

ความคิดเห็นที่ 6

คิดถึงสิครับ

คิดถึงขั้นขุดคุ้ยหาของเก่าๆมาดู นึกอะไรได้ก็จะหาดูทุกอย่าง

วิถีชีวิตในสมัยนั้น ของเล่น เกม การ์ตูน รายการทีวีเก่าๆ

เพื่อนเก่า โรงเรียนเก่า แถวบ้านเก่า พ่อ ป้า คนที่เสียไปแล้ว

แล้วก็จมอยู่กับมันนานหลายวันเลย

 

แต่สุดท้ายนึกขึ้นได้ ว่าจะนึกไปทำไม

เรื่องดีๆเก็บไว้ เรื่องแย่ๆก็ไว้เป็นเรื่องยำ้เตือนในความผิดพลาด

 

 

เป็นความเห็นที่ดีมาก ทำให้เรามองว่าจริงๆ พอเวลาผ่านไป  ทุกอย่างที่เคยมี เคยเป็น จะค่อยๆ เปลี่ยนไป มีหายไปทิ้งไว้เพียงความทรงจำ และบางอย่างเข้ามาแทนที่ แต่สุดท้ายใจความสำคัญของความเห็นคือเก็บเรื่องดีๆ เอาไว้  เรื่องแย่ๆ ไว้เตือนในความผิดพลาด

ความผิดพลาด เรื่องแย่ๆ ไม่ใช่จุดด่างพร้อย แต่คือเพชรล้ำค่าของประสบการณ์ที่หาซื้อไม่ได้

 

ความคิดเห็นที่ 9

ชีวิตสมัยเรียนเราจืดจางมาก เป็นเด็กเรียนโดยแท้จริง ก้มหน้าก้มตาเรียน มีกลุ่มเพื่อนบ้าเรียนเหมือนกัน ไม่ค่อยมีสีสันอะไรเลยเรียนเสร็จกลับบ้าน จนจบปริญญาตรีเลย เราชอบชีวิตช่วงทำงานมาก ได้ทำงานที่รัก ได้เงินเดือนดี มีเงินไว้ใช้จ่ายเองไม่ต้องรบกวนพ่อแม่ ไปเที่ยวต่างประเทศเปิดหูเปิดตาเรียนรู้ชีวิต มีเวลาเป็นของตัวเอง

 

 

แต่ละคนมีเรื่องราวที่แตกต่างกันจริงๆ

 

ความคิดเห็นที่ 10

ผมตรงกันข้ามนะ ไม่อยากกลับไปในสมัยเรียนเลย มันไร้ซึ่งอิสระจริงๆ ต้องอยู่ในกรอบที่ผู้ใหญ่สร้างเอาไว้ โดยโต้แย้งอะไรไม่ได้

 

 

นี่ก็ถือเป็นอีกข้อที่ตอนเด็กๆ เราอยากโตเป็นผู้ใหญ่ไวๆ มีความน่าเชื่อถือพอในการโต้แย้งถึงเหตุผลของเราเอง

 

ความคิดเห็นที่ 17

ผมนิประจำเลย ฝันว่าไปเรียนบ้าง ไปทำกิจกรรมบ้าง ในฝันก็ช่วง ม.ปลาย กับช่วงมหาลัย แต่ในฝันมันจะฮาอย่างนึง คือเพื่อนผมมักจะทักว่า ทำไมเมิงมันแก่กว่าเพื่อนๆฟะ ผมก็งงเหมือนกันว่าทำไมตูแกกว่าเพื่อนๆร่วมชั้น ถึงถึงภาพลุง ใส่กางเกงขาสั้นชุดนักเรียน เรียนรวมกับเด็กๆ

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ สำหรับความเห็นนี้คงจะคิดถึงจริง เชื่อแล้ว…ถึงขนาดเอาไปฝันเลยทีเดียว

ความคิดเห็นที่ 18

ไม่เคยคิดเลยค่ะ คิดแต่ว่าถ้าย้อนกลับไปได้ขอหยุดทุกอย่างแค่ตอนประถมก็พอ เป็นช่วงชีวิตที่วิเศษที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ ความสุขทุกอย่างอยู่ตรงนั้น แต่ช่วงชีวิตม.ปลายมันคือนรกดีๆนี่เอง ปัญหาทุกอย่างรุมเร้า สภาพจิตใจย่ำแย่จากคนร่าเริง เรากลายเป็นคนมืดมนไปเลย พอเข้ามหาลัยทุกอย่างก็สว่างมาหน่อยแต่ไม่สดใสเท่าตอนเด็กๆ ทุกอย่างมันเทาไปหมด แต่มันก็ดีที่สอนให้รู้รสชาติของชีวิต จนตอนนี้อะไรที่ผ่านเข้ามาไม่ว่าจะร้ายหรือดีก็ผ่านมันไปได้ง่ายๆเพราะมันด้านชาไปหมดแล้วค่ะ

 

 

ยิ่งโตเรายิ่งจะสัมผัสถึงความเป็นจริงมากขึ้น รวมถึงภาระหน้าที่รับผิดชอบ หรือแม้แต่ความรู้สึกที่ต้องแบกรับ แต่ถ้าผ่านมันมาได้แล้วก็ถือว่าตัวเราเองนั้นเก่งมาก

 

ความคิดเห็นที่ 20

อยากย้อนกลับไปอยู่ช่วง ม.ปลาย แต่ขอมีเงินแบบตอนนี้นะ

 

 

ไม่ใช่แค่ความเห็นที่ 20 แน่นอนที่คิดแบบนี้ อยากย้อนกลับไปแต่ต้องมีเงิน….เหมือนตอนนั้นที่ยังไม่ได้ทำงานก็อยากมีเงินจริงๆ ความต้องการเรื่องเดิมยังไม่เปลี่ยนคือมีเงินทำสิ่งต่างๆ ให้อิสระแก่ตัวเอง ใช้เพื่อตัวเองและใช้เพื่อดูแลครอบครัว ช่วงวัยเรียนย้อนกลับไปได้ทุกคนเลือกที่จะย้อนกลับไป ในขณะที่บางคนพอใจปัจจุบันมากกว่า ทั้งหมดทั้งมวลมันขึ้นอยู่กับความทรงจำที่เราได้สัมผัส ข้อนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง แล้วคุณละอยากย้อนกลับไปไหม ถ้าอยากร่วมแสดงความเห็นกับกระทู้นี้อย่ารอช้า เพราะบางคนอาจจะรออ่านความเห็นคุณอยู่นะ! pantip.com