ยังมีใครเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่ไหม คิดว่าสักวันจะมีใครได้อ่านมันหรือเปล่า
ยังมีใครเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่ไหม คิดว่าสักวันจะมีใครได้อ่านมันหรือเปล่า

ยังมีใครเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่ไหม คิดว่าสักวันจะมีใครได้อ่านมันหรือเปล่า

สมัยก่อน คนมักจะนิยมการเขียนไดอารี่ เขียนสมุดบันทึกประจำวัน เพราะมันเป็นสิ่งที่คอยย้ำเตือนเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ให้มันผ่านมาและผ่านไป อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว คนเริ่มจะไม่สนใจการเขียนไดอารี่บนสมุดกันอีกต่อไปแล้ว และนี่คือที่มาของกระทู้นี้ที่สงสัยว่า สมัยนี้ยังมีคนเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่มั้ย

ยังมีใครเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่ไหม คิดว่าสักวันจะมีใครได้อ่านมันหรือเปล่า

วันก่อนโน้น เก็บของแล้วมีสมุดไดอารี่เก่าๆเล่มหนึ่งหล่นลง เปิดผ่านๆรู้ได้ว่าเป็นไดอารี่ของแฟน ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ก็คงผ่านมาได้สักเจ็ดแปดปี ถ่ายรูปส่งไลน์ไปให้แฟนดู เขาดูตกใจ ถามใครให้อ่าน-*- เราบอกยังไม่ได้อ่าน ดูท่าเขาจะหวงเลยวางไว้ ความจริงอยากอ่านนะคะ แต่อ่านไม่ออก นี่ลายมือหรือไก่เขี่ย อาจต้องแกะอ่าน และอ่านข้ามๆอันที่อ่านไม่ได้เอา

เลยอยากรู้ ว่ายังมีใครเขียนไดอารี่ในสมุดกันอยู่ไหม คิดว่าสักวันจะมีใครได้อ่านมันหรือเปล่า หรือเขียนไม่ให้ใครอ่าน ถ้าแฟนขออ่านให้อ่านไหม คือ จริงๆแอบอยากรู้ว่าจะเขียนเกี่ยวกับอะไรกันเหนอ แล้วเคยให้ใครอ่านไหมนะ

ความคิดเห็นที่ 4

เราเขียนอยู่ค่ะ เขียนตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ซึ่งก็ผ่านมานานมากแล้วบางเล่มทำหล่นหายที่ไหนไม่รู้ แบบเสียดายมาก แอบเข้าข้างตัวเองว่า คนที่เก็บได้เขาคงไม่รู้หรอกว่าเราเป็นใคร 555+ส่วนใหญ่เราเขียนเรื่องทั่วไปที่เจอในชีวิตประจำวันมีทุกแบบอ่ะ แล้วแต่ว่าวันนั้นเจออะไรบางทีมีวาดรูปประกอบด้วย อิอิไดอารี่มันบอกตัวตนของเจ้าของค่ะบางมุมที่คนอื่นไม่เคยเห็น บางความรู้สึกที่เราแสดงออกไม่ได้หรือบางครั้งที่เราไปไหนแล้วประทับใจเราก็มาเขียนๆในไดอารี่นี่แหละเราจะหวงมาก ไม่อยากให้ใครอ่านถ้าใครเจอไดอารี่ แต่ยังไม่อ่าน ก็ไม่โกรธค่ะแต่ถ้าเจอและอ่านแล้วก่อนได้รับอนุญาต อันนี้โกรธ ฮ่าๆถ้าแฟนอยากอ่านเราก็คงอ่านให้ฟังค่ะ แต่ไม่ให้เขาอ่านเองแน่นอน

ความคิดเห็นที่ 8

เรายังเขียนอยู่นะ และชอบเขียนมาก แต่ส่าสุดมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราไม่อยากให้ใครมาเจอไดอารี่ เราเลยเก็บมันมาฉีกหมดเลย 4เล่ม เป็นไดอารี่ที่ยาวนานมาก และคิดดีแล้วที่จะทำลายมันลง มีเล่มเดียวที่ไม่ทำลายคือ ไดอารี่บันทึกการเดินทางท่องเที่ยวค่ะ

ความคิดเห็นที่ 9

ผมเขียนครับ เลิกเขียนไปหลายปีแล้ว มาเขียนอีกทีตอนแฟนตั้งท้องและเขียนถีงพัฒนาการของลูกไปเรื่อย ๆ ก็จะเขียนจนกว่าเค้าจะ 18 แหละครับ ถึงจะเลิกเขียน หรือ ผมอาจจะตายไปเสียก่อน ถ้าตายก่อนก็คงไม่รู้ว่าเค้าจะได้อ่านตอนไหน แต่ถ้ายังไม่ตายคงเอาไว้ให้อ่านก่อนแต่งงานแหละครับ

ความคิดเห็นที่ 12

ยังเขียนอยู่ครับ อาจจะไม่ทุกวันแต่ห่างกันไม่เกิน 3 วันต้องเขียน ตอนนี้ก็เป็นเวลา 7 ปีแล้ว ทีเขียนมา มันมีทั้งความสุข ความเศร้า แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้ย้อนกลับไปอ่าน…หวังว่าใครคนหนึ่งที่ผมเขียนเกี่ยวกับเขาเยอะมากจะได้อ่านมัน ที่จริงหลายๆอย่างผมก็ชอบเขียนนะ จดหมายงี้ โปสการ์ดงี้ ก็ยังเขียนส่งให้เพื่อน ให้ตัวเองอยู่เสมอๆ ผมว่ามันดูมีคุณค่ากว่าการโพสลงโซเชียลอ่ะครับ

ความคิดเห็นที่ 13

เคยเขียนตอน ม.ต้น ไป 3 เล่ม หลังจากนั้นก็ไปเขียนในเว็บ yenta4 อีกประมาณปีนึง แต่ตอนนี้จำล็อกอิยไม่ได้แล้ว แล้วไม่รู้ยังมีรึป่าว แต่ชอบตรงที่เราตกแต่งได้ แล้วก็หยุดเขียนไปนานมาก จนไม่นานมานี้ เริ่มเขียนใหม่ค่ะ เพราะทุกครั้งที่ได้กลับมาอ่าน มันทำให้นึกถึงเรื่องราวได้ดี อาจเศร้าแต่อ่านแล้วยิ้มได้ แล้วบอกตัวเองว่า ตอนนั้นเด็กน้อยจุง 55555ถ้าถามว่าให้ใครอ่านได้มั้ย… ไม่อยากให้ใครอ่านค่ะ ค่อนข้างหวงเหมือนกัน 55555

ความคิดเห็นที่ 15

ตอนนี้ยังเขียนค่ะ แต่ไม่ได้เขียนบ่อยเท่าเมื่อก่อนประมาณว่ามีเหตุการณ์ประทับใจทีก็กลับมาเขียน กลับมาอ่านย้อนๆ อ่านไปก็ขำไป ก็ตลกๆ ดี เพ้อเจ้ออะไรเบอร์นั้นนน เพ้อเป็นเรื่องเป็นราว ไม่รู้ดิ เราว่ามันเหมือนเป็นที่เก็บความทรงจำไว้ พอย้อนกลับไปอ่านมันก็ได้อะไรหลายๆ อย่างตอนนั้นเราอาจจะเครียดแทบตาย เหนื่อยท้อ แต่พอผ่านมันมาได้ก็รู้สึกว่ามันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ในชีวิตก็ได้อีกเรื่องที่ชอบเขียนคือเรื่องรักใสๆ วัยมุ้งมิ้ง 55555 ชอบความเพ้อเจ้อของตัวเองมันตลกดี บางเรื่องก็เป็นเรื่องขำๆ บางเรื่องก็ทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง พอกลับไปอ่านก็รู้สึกเหมือนว่าย้อนเวลากลับไปวันนั้นได้ แม้วันนี้จะไม่ได้มีเหตุการณ์แบบนั้น ไม่ได้มีคนในความทรงจำอยู่ตรงนี้แล้วก็ตาม ปล. ถ้าถามว่าอยากให้คนอื่นอ่านมั้ย ก็อยากนะ แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวความลับที่เก็บไว้จะโป๊ะแตกออกมาหมด 555555555

ที่มา : https://pantip.com/topic/35198257